NAHARIYA – pilaar van waarheid

‘De wildernis en de woestenij zullen zich over hen verheugen, en de woestijn zal zich verheugen en bloeien als de roos; Het zal overvloedig bloeien en zich verheugen, zelfs met vreugde en gezang. De glorie van Libanon zal haar gegeven worden, de uitnemendheid van de Karmel en Sharon. Zij zullen de heerlijkheid des Heren zien, de uitnemendheid van onze God.” (Jesaja 35:1-2)

SHARON GEBOREN

Mijn vrouw Annie is op 12 februari bevallen van een klein dochtertje. Haar naam is Sharon, geïnspireerd door de bovenstaande verzen, Jesaja 35: 1-2.

De Sharon is een kustvlakte die zich ten zuiden van Haifa uitstrekt tot bijna helemaal aan Tel Aviv. Het is een aparte vlakte met zijn eigen kenmerken. Voor mij is het interessant dat God specifiek dat gebied noemt als voorbestemd om de heerlijkheid van de Messias te zien in een hoofdstuk dat gaat over de wederkomst van Christus. Er is ook de Roos van Sharon, genoemd in Hooglied 2: 1. De roos van Sharon is de hibiscusbloem die overal in Israël groeit. De meest voorkomende hibiscus in Israël is de rode hibiscus.

Naast Sharon hebben we nog vijf kinderen in de leeftijd van 8-16 jaar: vijf meisjes en een jongen. We hebben nu dus 6 kinderen. We bidden dat onze kleine Sharon zal opgroeien om de Heer te vrezen en Zijn glorie te zien. Dit is ons gebed voor al onze kinderen.

DE OORLOG

De oorlog in Israël duurt voort. Mensen zeggen: “De zaken worden verhit met Hezbollah in het noorden.” Ja, misschien. We horen zo nu en dan knallen – soms luide dreunen. Zelfs vandaag hoorden we ze. We hebben geen idee hoe het zich hier zal ontwikkelen.

Het begin van de oorlog was zeer traumatisch voor ons als natie. Ter vergelijking: als we een jongere hebben die door vijanden wordt ontvoerd, voeren we jarenlang publiekscampagnes om te proberen ze vrij te krijgen. Onze natie huilt om elke dode die nog in de handen van onze vijanden is. Maar op 7 oktober werden er honderden ontvoerd – gezinnen, zwangere moeders, baby’s, ouderen. Op deze schaal hebben we nog niet eerder meegemaakt.

Veel auto’s hebben stickers met foto’s van soldaten die tijdens deze oorlog zijn omgekomen, inclusief de datum van hun overlijden. Vroeger was dit zeldzamer, maar nu is het overal, zelfs op lantaarnpalen in de straat. Veel van de namen hebben de initialen ernaast הי”ד, wat betekent “Moge God hun bloed wreken”. Veel mannen en vrouwen op straat, zelfs oude grootmoeders, dragen een “identiteitsschijf” om hun nek zoals soldaten dat doen, om solidariteit te tonen met degenen die in Gaza zijn ontvoerd, en met de vele soldaten die in deze oorlog zijn omgekomen.

Anderen hebben een gele badge op of op hun auto’s om aan te geven “we willen de gijzelaars nu terug naar huis”. Winkels, bedrijven en banken hebben foto’s van de ontvoerden of slogans op hun deuren en op hun enveloppen.

 

Bovendien duurt de situatie voort waarin honderdduizenden mensen uit hun huizen worden geëvacueerd. Kiryat Shmona, een hele stad, is geëvacueerd, net als veel kibboetsen en moshavs. Als gevolg van de oorlog nam de gemeente dus een beetje af. Een gezin vloog in het begin van de oorlog naar het buitenland, en een ander lid ook. Een andere familie (een van de families die de gemeente stichtten) moest hun huis evacueren, dat pal aan de grens met Libanon ligt. Ze wonen nu in de buurt van Tel-Aviv totdat ze naar huis kunnen terugkeren. Het gevoel van onzekerheid doet een beetje denken aan de Covid-periode. We weten niet wanneer deze oorlog zal eindigen en er hangt een gevoel van onzekerheid in de lucht. Covid was veel moeilijker wat betreft beperkingen en emotionele stress – ongetwijfeld, maar er is een soortgelijk gevoel. Het voelt altijd alsof we in een tussenperiode zitten.

De oorlog had ook gevolgen voor de economie. Een van de gezinnen in onze gemeente kwam rechtstreeks door de oorlog in financiële moeilijkheden. De zaken liepen terug, dus er was minder werk en minder loon. We hebben hen en nog eens twee nieuwe immigrantengezinnen echter kunnen helpen met hulp van een organisatie in Nederland. Daarnaast bood een andere gemeente in Jeruzalem ons hulp aan met voedselbonnen en dit was ook een opluchting voor sommige van onze leden. Het houdt ze op de been. De bonnen werden geschonken door Amerikaanse Baptisten.

Wat betreft de verwonding van mijn vrouw aan haar vingers: haar hand is verbeterd, maar blijft beperkt. De chirurg stelt voor om nog een operatie uit te voeren nadat Annie hersteld is van de geboorte, maar Annie weet niet zeker of ze nog een operatie wil. Ze is echter wel in staat om voor de baby te zorgen en in de gemeente te dienen als vertaler en speelt zelfs piano!

Mensen die niet kunnen komen

Onze aantallen zijn weer gedaald om verschillende redenen, afgezien van de oorlog. Drie mensen komen nauwelijks vanwege hun ernstige ziekte, of die van hun echtgenoot. We hebben een paar jongeren verloren om uiteenlopende en complexe redenen, waaronder een zondige levensstijl. We zijn weer een paar dames kwijtgeraakt omdat ze de hoofdbedekking niet willen dragen (ja, ik weet dat het controversieel is). En we verliezen een beetje familie omdat ze een jaar naar het buitenland gaan. Dus, zoals we al zeiden, schrijven we dat onze gemeente kleiner is geworden.

Hoop is echter cruciaal voor gemeentelijk werk, omdat hoop samen met liefde en geloof de motor en het motief is voor ons leven en dienstbetoon. We hebben het vooral nodig in het licht van de onzekerheden hier. Hoewel de situatie, zowel met Gaza als met Libanon, onzeker blijft, hopen we op verbetering. Sommige leden die in het begin van de oorlog naar het buitenland vlogen, zijn onlangs teruggekeerd naar Israël en naar de gemeente, godzijdank. We hopen geleidelijk aan onze leden terug te krijgen en hopelijk te groeien met nieuwe leden in de loop van dit jaar. Ik weet dat er door Covid twee nieuwe gezinnen bij zijn gekomen, dus hopelijk zal deze crisis ook wat zegen in zich hebben.

Bid alstublieft voor het volgende:

  1. Dat gelovigen in het gebied ons zullen vinden en zich bij de gemeente zullen aansluiten; dat er redding en doop zal zijn; dat nieuwe leden goed ontvangen zullen worden.
  2. Dat de Heere ons als leden en als gemeente nieuw leven zal inblazen. Het is moeilijk om enthousiast te blijven in het geloof met de dingen die gaan zoals ze zijn.
  3. We danken de Heer dat Davids zoon, Shmuel, veel beter is. Hij werd aangereden door een auto. Gelukkig mocht hij kort daarna weer naar huis en brak hij alleen een bot in zijn been. Hij loopt nu zonder krukken.
  4. Bid alstublieft voor Ernest die, ondanks zijn operatie, weer achteruit is gegaan en de hele tijd veel pijn heeft als hij niet constant hoge doses pijnstillers slikt. Hij vertelde me: “Ik heb het gevoel dat mijn hele lichaam vol zit met sterke pijnstillers.”
  5. Bid alstublieft voor veel Arabieren, zowel moslim-Arabieren als Arabieren die in naam christelijk zijn, die evangeliefolders in het Arabisch hebben ontvangen. Zij ontvangen gewilliger evangeliefolders dan welke andere bevolkingsgroep dan ook. We zouden graag zien dat de gemeente ook met Arabieren groter wordt.

Ons gebed is om een pilaar van waarheid in de stad te zijn (1Titus 3: 15); om een levendige en trouwe gemeente in de regio te zijn. Als we klein zijn in aantal, is het niet zo eenvoudig om dit te bereiken. God zei: “Ga uit naar de wegen en heggen en dwing hen binnen te komen, opdat Mijn huis verzadigd wordt” (Lucas 14 :23). Hij wil dat Zijn huis gevuld wordt, niet halfgevuld. Hij wil dat veel mensen genieten van het feestmaal dat Hij heeft aangericht, niet weinigen. Daarom vragen wij uw steun door middel van gebeden.

Met zegen uit Israël,

In Jezus – Yeshua onze Heere,

Michaël Nissim